Alle innlegga herifrå er no flytt over der, men vagstol.wordpress.com vert liggjande. Eg fekk ikkje til å flytta kommentar-feltet, og i mine augo var det kanskje det mest interessante. Men alle nye innlegg kjem på www.vagstol.net.

Takk for følgjet, eg vonar de vert med vidare.

Elles har eg mora meg mykje i det siste med Europa Universalis (II) [EU2], eit spel i same stilen som Hearts of Iron (II) [HOI2]: båe frå Paradox, og båe med same motoren i botn. Kort sagt, det er statsbyggjarspel, der du styrer eit land gjennom verdshistoria: Militær utvikling og krig spelar sjølvsagt ei rolle, men handel, diplomati, religion og statsstyringsstrategi er minst like viktige faktorar. Der HOI2 tek føre seg åra rundt andre verdskrigen, har EU2 eit større skop: Frå hundreårskrigen i 1419 til Napoleonskrigane i 1819!

Det er vanskeleg å skildra den avanserte og elegante spelmekanikken, men det er freistande å skildra det som ei historisk korrekt «nerdeutgåve» av klassikaren Civilization. Eg kan gje eit døme: Eg spela England, og slutta fred med Skottland og den franske alliansen ganske snart. I staden bestemte eg med for å leggja Eire under meg: dei låg der så forsvarslause. I utgangspunktet gjekk det greitt: Me hadde eit dårleg forhold i utgangspunktet, så eg fekk lov til å gå til krig. Den minimale irske hæren vart snart knust og hovudstatsprovinsen Ulster fall etter ei kort kringsetjing. Men, kva så: Var Eire mitt? Nei. Eg kontrollerte rett nok alle provinsane, men dei vart ikkje mine før eg slutta fred og tok til takke med halve øya i tributt. Det finst enno eit irsk kongedøme i provinsen Ulster.

Eg er ikkje komen lengre enn til 1430 enno, og framleis kan Europa verta mykje rart. Men det er kjekt med eit spel som til dei grader legg opp til å vera ein realistisk simulering av dei store trekka i europeisk historie. Det finst ei utviding, «Alternative Grand Campaign Event Exchange Project» (AGCEEP), som endrar spelet slik at det vert enno meir realistisk. Den har eg ikkje prøvt enno.

Vonleg kan eg melda tilbake meir om dette fine spelet seinare. Ein må ha god tid, og tolmod, for å spela det, og eg kan godt skjøna om folk som ikkje interesserer seg for Paul Kennedy-inspirert historie om «grand strategy» vil velja noko anna. Men Peter Englund har skrive ei fin melding av fysteutgåva av spelet.

Google

Det høyrest ut som gamalt nytt, men eg er framleis svært imponert over alt Google finn på. Denne månaden har eg bite meg merke i at dei har gjort det mogleg for folk å bruka Gmail som webmail for andre domene (mao: Alle gledene med Gmail utan adressa). Dessutan er Gmail komen på bokmål (du kan velja språk under “Settings”, “General”) — no ventar me berre på nynorskutgåva. Fyrsteplassen går likevel Google Reader, som heilt på tampen av september vart oppdatert til eit slikt nivå at eg har sagt farvel til NetNewsWire Lite. Dersom ein liker å lesa bloggar og nyhende med RSS, er Google Reader absolutt tingen.

Maskina til Gudrun

Gudrun kjøpte seg ny datamaskin denne månaden, med grunngjevinga at ho skulle gje den gamle til bror sin. Etter at summinga over dette dømet på syskenkjærleik og altruisme har lagt seg, men før tankane byrjar å bevega seg i retning Marcell Mauss, vil eg gjerne fortelja om kva eg tenkte då eg klargjorde vidunderet. Det var altså ein HP Pavillion dv6000, med ganske gode spesifikasjonar (ein sparar tydelegvis mykje på å velja AMD-prosessor i staden for Intel):

1. PCar er ikkje alltid stygt designa. Denne var faktisk rimeleg pen, utan for mange forstyrrande element og ganske lekker lakk-svart finish (rett nok berre på halve maskina). Eg liker sjølv det reine designet på MacBook betre, men eg tykkjer ikkje denne maskina såg ufyseleg ut. Den einaste innvendinga er har, er at tastatur-delen er ganske lett, slik at maskina vippar om ein opnar henne utan å halda tastaturet nede. Eit lite minuspoeng.

2. Ein ting som alltid har irritert meg med PCar, er at dei alltid er leverte med ein liten katalog med små ekstraprogram for å styra alle lure finessar og knappar. Det er mykje betre no. Det trådlause nettverkskortet verkar fint med WinXP, det innebygde kameraet fungerer og “media center”-programvaren (QuickPlay) ser ut til å verka ganske bra. Kort sagt, eg fekk kjensla av at maskina og programvaren var laga for å passa i lag.

3. Maskina er sjølvsagt lynkjapp samanlikna med min aldrande iBook G4, men eg vart overraska over at skilnaden ikkje var større. Det var ikkje slik at maskina mi kjendest som sirup etterpå. Den største skilnaden såg eg faktisk ved vising av PDF-filer, der det faktisk var mogleg å bla i dei slik ein ville bladd i ei papirbunke. Kanskje eg må venta eit års tid før eg kan oppgradera sjølv.

Summa summarum: Eg er sjølvsagt litt trist for at eg ikkje greidde overtyda Gudrun om at ho ville hatt større glede av ein MacBook, men på hi sida var ikkje HP-en noko dårleg kjøp, den heller.

Fine program for Mac

Firefox 2.0 RC1 er ute, denne gongen òg i nynorskutgåve. Sjampanjen ligg framleis på is, sidan det “RC1″ tyder Release Candidate 1, altså siste feilrettingsrunde før programmet endeleg er offisielt oppgradert. Eg har testa ut denne utgåva, og er positivt overraska. For det fyrste er grensesnittet under OSX mykje betre enn før (jamvel om det framleis er Carbon-basert, så Emacs-tastane verkar ikkje ut av boksen). For det andre verkar det meir responsivt, altså raskare. For det tredje er RSS-støtta forbetra, og kan td. setjast opp slik at RSS-feeden vert lagt til i Google Reader når du klikkar på ikonet i adresselinja. Stadig færre grunnar til å velja Camino eller Safari, altså.

Eit anna program som imponerer, er Xtorrent. Det er laga av David Watanabe, same mannen som stod bak LimeWire-klienten Acquisition. Det er den fyrste elegante BitTorrent-klienten eg har sett, og har eit brukargrensesnitt som liknar litt på gamaldagse P2P-program som LimeWire. Fyrst og fremst har det ein innebygt søkjefunksjon som let deg søkja etter .torrent-filer i programmet. Det er framleis i beta-utgåve, men absolutt noko eg tilrår å ta ein titt på.

Dette var Teknisk revy for september. Det vert ein månad til du høyrer meir frå oss.

1. Våren 2006 var heile last.fm ganske elendig på grunn av ei større intern-omlegging av databasen deira. Dei tok ikkje mot nye tracks på nokon føreseieleg måte, og eg hadde kjensa av at listene mine vart noko underlege.

2. Sidan eg ikkje har iPod (etter at Shuffle-en min forsvann i Kairo), og eg faktisk høyrer på ein del musikk frå CD òg, synte last.fm-profilen berre kva eg høyrde på medan eg arbeidde ved datamaskina mi, og eg tenkte det gav eit rart bilete av kva eg høyrer på.

3. Eg er ein posør. Eg tok meg til tider i å høyra på musikk for å gjera listene mine “representative” for kva eg liker. Det kjendest litt dumt.

4. Sidan pkt. 1-3 hadde gjort listene mine så dårlege, valde eg å sletta profilen min i staden for å berre leggja han daud. Eg er ikkje framand for at eg kjem til å prøva last.fm att, for all del. Eg har stor sans for konseptet. Til no har ingen stole brukarnamnet “vagstol”.

If you have one of the best No longer available to Play at the bright. If you can be more bluffing on the. Much of game on the board comes from the margin between us nothing.

• John Keegan: The Face of Battle
• Paul Kennedy: The Rise and Fall of Great Powers (gjera ferdig)
• Anthony Beevor: The Battle for Spain
• Norman Davies: God’s playground: A history of Poland

(og sjølvsagt ei rekkje bøker som ikkje handlar om militærhistorie og tilgrensande emne)

Slik måtte det gjerne vera, òg. Simuleringselementet, der kamp med moderne våpen vart simulert på ein tilsynelatande realistisk måte, passa fint i hop med bakgrunnen. Dersom rollepersonane er militære, er det meiningslaust å avgjera ei trefning med eitt enkelt terningkast. TW:2000 er eit spel der ein enkel spelmekanikk hadde drept bakgrunnen.  Hah: Endeleg ein stad der regelsystem av typen “skriv opp tre ting du er flink til” ikkje er tilstrekkjeleg for “narrasjonen”.
Diverre såg det ut som om TW:2000 mista marknaden sin om lag samstundes som krigsspela gjorde det. Men no – lo and behold – ser det ut som om ei oppdatert utgåve er på veg, Twilight:2013. Utviklarane ser ut til å arbeida ganske grundig med å oppdatera bakgrunnshistoria (eit sentralt premiss for spelet er at verda er borten saman etter ei avgrensa atomkrig) og modernisera lista over våpen og utstyr (litt har då skjedd dei siste 20 åra, jamvel om det ikkje er mykje – norske soldatar har framleis AG3 som handvåpen). Spelet skal koma i 2007, ser det ut som.

Det ser òg ut som om dei planlegg eit heilt nytt regelsystem. Det kan vera bra, og det kan vera dårleg. På grunn av det eg nemner over, er det essensielt at eit militaristisk rollespel har “realistiske” reglar. Compendium of Modern Firearms gjekk kanskje litt langt, men poenget er likevel der. Eg har alltid tenkt på GURPS som eit godt alternativt regelsett, men det er vel liten sjanse for at det skjer.

Eg vonar at “93 Games Studio” let lina gå heilt ut, og kuttar ut den vanlege stilen med ei tjukk hovudbok og masse tynne småbøker i tillegg. Publiser alt saman i ein 4-ringsperm, slik ASL gjer! Om det ikkje er eit alternativ: Kvifor ikkje publisera TW:2013 i same forma som Oktober Forlag gav ut Militærskrifter i utvalg av Formann Mao? Kvifor må alle rollespelbøker koma i A4-format?

Kor som er: Om 93 Games faktisk greier å produsera TW:2000 3.0, er det ikkje direkte usannsynleg at eg kjem til å kjøpa spelet av reint nostalgiske årsaker.

Problema fyrst: 1. Det er eksplisitt ikkje lov å omgruppera styrkane sine. Eit døme på slik omgruppering kunne vera å slå saman to infanteri-einingar på halv styrke til ei eining på full styrke. 2. Det er ingenting å henta i “djupneforsvar”. Snarare tvert imot, dersom du har einingar på båe plassane “bak” ei eining som er under åtak, gjer det eininga i front meir sårbar, sidan han ikkje kan trekkja seg tilbake (altså: flagg vert rekna som treff).

Eg mistenkjer at forbodet mot omgruppering heng saman med at ein får eit sigerspoeng kvar gong ein eliminerer ein heil eining frå motstandaren. Djupneforsvaret, derimot, burde vera lov. Difor kom me på ein regel som let deg halda ein posisjon “med store tap”.

Omgruppering

1. Einingar i tilskytande felt kan velja å omgruppera seg i staden for å flytta og skyta.
2. Omgruppering tyder å flytta ein eller fleire brikkar frå eine eininga til hi.
3. Det er ikkje lov å omgruppera seg til større styrke enn normalt.
4. Dersom du eliminerer ei einig ved å gjennomføra ei omgrupperingsorde, vinn motstandaren eit sigerspoeng.