COC er interessant. Det har jo enkle reglar, men likevel er reglane veldig “tradisjonelle” (ein skal til og med kasta terningar for å avgjera kva grunnverdiar rollepersonen har). Men, heck, reglane funkar, sjølv om eg som GM (Keeper) improviserte veldig mange prosentsjansar. Om ein skal innvenda noko negativt med COC, så er det eigentleg bakgrunnen: Lovecraft sin “kosmiske nihilisme” var sikkert meir skummel på 1930-talet enn han er i dag. Dersom ein spelar COC tett opp til HPL, vert det fort litt dårleg B-film. Ein er eigentleg nøydd til å dra inn meir tradisjonelle skrekk- og grøssarmoment for å få det til å funka (på hi sida: skrekk treng ikkje vera overnaturleg for å vera skummel, /Halloween/ er minst like skummel om Michael Meyers ikkje er overnaturleg slik han vert uti serien).

Eg har lese litt “rollespelteori” den siste tida, og det ser ut som om fleire og fleire uavhengige spelskaparar utforskar reglar som er mykje lettare enn COC, men til gjengjeld har reglar som er meint å /styra/ meir av sjølve forteljinga (i motsetnad til reglar som berre skal løysa konfliktsituasjonar), og desse reglane skal /følgjast/. Tykkjer konseptet er kult, men veit ikkje heilt om det er praktisk gjennomførbart om ikkje spelarane har lang erfaring.

MMORPG, laiv og slikt har eg ikkje drive noko med i det heile. Men, som sagt, eg er på veg til å interessera meg for brettspel. Angrar veldig på at eg ikkje gjorde meir av det før; det er kjekt, utan at det krev så mykje førebuing, tid og konsentrasjon som rollespel.

Artig med litt mimring rundt rollespill, husker godt når dere “introduserte” meg til det. Jeg var på sidelinjen under en AD&D session, og allerede etter 10 minutter hadde jeg begynt å lage min egen karakter “Doom of Daggerdale” tror jeg du har rett i Tarjei, det ringer i allefall en liten bjelle.

Etter det gikk det slag i slag, husker til og med mormors skepsis; “det er ikke djeveldyrking de driver med?”.

MERP var vel jeg og Håvard som var hoved GMer i, morsomt spill med enkle men greie regler. Vi brukte ganske mye tid her husker jeg og jeg lot min lillebror arve sourceboken for å GMe for sine kompiser.

Shadowrun var også morro, selv om vi ikke spilte det mye. Husker spesielt en scene der gruppen sto ved enden av en gate, (hardt rustet med diverse rakettkastere og automatvåpen med syksyk rof), plutselig kom det en fireball susende inn i synsfeltet og eksploderte midt blant oss. Morsomt med kombinasjonen teknologi/magi.

Cyberpunk var det vel etterhvert Christer som tok over, med en setting fra Bergen? (såvidt jeg husker). Store våpen og implants på grensen til cyberpsychosis var normen .

Rolemaster, storebroren til MERP, for oss som elsket å leke med kalkulator og tune de minste detaljene på karakterene til det maksimale. Et spill man gjerne brukte en helg på å lage en karakter … og 50% av spilletiden på å slå opp i tabeller Men var også spillet som jeg valgte å videreføre, ved siden av Call of Cthulhu.

Call of Cthulhu er et av de beste spillene imho, det fokuserer minimalt på regler, og maks på rollespill og setting for å skape en skikkelig feeling. Jeg husker jeg gmet en session (en sen nattestime); det var en skikkelig creepy setting, dere var på vei inn en dungeon under en kirke … alle spillerene var maks fokusert. Plutselig slo en gren mot vinduet utenfor, og alle (inkludert meg selv) hoppet i stolene.

Etterhvert flyttet jeg til byen og mistet dessverre mye kontakten med dere der oppe. Men jeg fortsatte med rollespill, det var nok av interesserte deltagere. GMet mye Starwars en periode, og kjøpte Rolemaster 3rd edition (stort sett alle bøkene). Deltok også på Regncon 2-3 ganger, også som GM.

Da jeg flyttet til Trondheim ordnet jeg meg enda en ny gruppe, alle studiekompiser fra samme studiegruppe, og alle, med unntak av en, var nybegynnere. Satte dem i gang med RM 3rd edition, egendesigned verden (lånte Eriador navnet) og det hele. Et par av dem var umiddelbart hektet, og vi fikk en gm i Cyberpunk og en i Starwars. De fire første årene spilte vi en god det, til studiene innhentet oss .

Siden da har jeg ikke spilt rollespill, men begynte med MMO”RP”Gs når jeg kom tilbake til Bergen, først Anarchy Online og nå World of Warcraft. Men, min kone maser stadig på at hun vil prøve rollespill, så jeg kommer nok til å blåse støv av mine gamle sourcebooks om ikke så lenge, det kiler litt i magen med tanken

Det er altså ikkje mogleg med ein «revival» av noko som er i levande live. Det vert som om å tru at ein kan gjenoppliva 80-talsmetal ved å spela gamle Metallica-skiver, når metal har utvikla seg gradvis frå den gongen.

Eg trur ordet vart brukt i ein meir personleg/individuell tyding her. Det var iallfall det eg freista å svara på. Og, gjenoppdaga er vel å ta litt sterkt i. Det er vel berre at rollespel er noko eg ikkje har tenkt på desse åra.

Eg veit ikkje ein gong om eg hadde vore ein «god» rollespelar i dag. Høgst sannsynleg hadde eg ikkje det, langt mindre ein god spelleiar. Det er heilt sikkert meir enn berre reglar eg har gløymt.

Ein AD&D-revival hadde vore artig, dersom det lot seg gjera å hosta opp tilstrekkeleg mange personar med ei tilsvarande mørke løydomar. Det er litt vanskeleg å oppdaga dei; at eg spela rollespel for ti år sidan er ikkje det eg snakkar mest om i selskapslivet, for å seia det slik. (Å læra vekk (A)D&D til nye spelarar er eg ganske skeptisk til: eg kan tenkja meg så mange betre måtar å introdusera nokon for rollespeling på) Etter det eg minnest trengst det vel minimum fire personar (altså tre + spelleiar) og makimalt sju.

(Som spelleiar hadde eg nok vore meir kompetent til å gjenoppliva Call of Cthulhu, men det er ei anna sak, på same måten som eg neppe ville ha leia rollespel i dag med så komplekse og kaotiske reglar som eg gjorde på 1990-talet).

Du er med på ein “revival”, Tarjei!

På sending nummer 36 og 37 fortel den eine geeken at han har hatt AD&D-bøker i mange år utan å spela dei, men at han spelte det no i sumar.

Den andre fyren seier snurt: “Well, fuck you and your hipster friends. I played the game back when it wasn’t cool, when only losers played it.”

På hi sida imponerer ein del av AD&D-spelbakgrunnane meg framleis med alle detaljane sine. Det er nesten trist at spelarane mine aldri fekk utforska t.d. Forgotten Realms i detalj. Eg trur at dei må ha vore der ei stund, i motsetnad til slik eg hugsa det: bak i hovudet kling det ei setning om at “Me stikk ned og helsar på Elminister”, og det kanoniske svaret “Elminister er ikkje heime, prøv igjen seinare”. Kan det vera at me spelte modulen “Doom of Daggerdale”?

Dessutan får eg ei rekkje flashbacks av AD&D-illustrasjonane. Eg trur det må ha stått sentralt i forståinga mi av kva fantasy-litteratur og rollespel skulle vera, akkurat som omslaga til Ringenes Herre prega det visuelle biletet mitt av korleis Midgard “såg ut”. Det handlar ikkje berre berre om damer i latterleg små rustningsbikiniar, men om verkeleg dramatiske, kitsjy fantasiscener.